زندگی زیباست اگر با عشق به آن بنگری

فکر کنم....

به بوی عطر تو حساسیت دارم

همین که در ذهنم می پیچد...

از چشمم

اشک می آید!

چــادر مـشـكـي تو بـرايــت امـنــيت مــيـاوردخــيــالــت راحـــت

گــرگـــ هــا هـمــيشـه بـه دنـبـال شـنـل قرمـزي هـسـتـنـد

منو تو اغوشت بگیر خدا میخام بخابم

اخه تو تنها کسی بودی که دادی جوابم

منو تو اغوشت بگیر میخام برات بخونم

روی زمین چقدر بده میخام پیشت بمونم...

لا لا بخواب دنــــیا خسیســــه

واســه کمتر کسی خوب می نویســه

یکی داره هزار و یک ســتاره

یکی جز یاد تو هیچــی نــداره

خـدا در قـلب کـودک فقـیریـست

در همـسایـگی حـاجـی...

و حـاجی در بیـن عربـها به دنـبال خـدا

صلاح_رفتار_يا_رواج_عصبيت.

یک شبی مجنون نمازش راشکست / بی وضو درکوچه لیلی نشست

عشق آنشب مست مستش کرده بود/ گفت یارب ازچه خوارم کرده ای

برصلیب عشق دارم کرده ای / خسته ام زین عشق دلخونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگرنیستم / این تو و لیلای تو من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم / دررگت پیدا و پنهانت منم

سالها باجورلیلا ساختی / من کنارت بودم و نشناختی

بیا باز هم از عشق بنویسیم...

از تمنای مبهم چشمهای در راه مانده یمان...

از دستهای به هم رسیده و نارسیده!!!!!!

از قلبهای در تپش مانده...

از اشکهای بلورین هر شبمان...

بیا باز هم از عشق بنویسیم...

از دلواپسی های بی انتها...

از دلشوره های گاه و بیگاه..

از خنده های مستانه و قدم زدن های بی غم و پر غم...

دستهایم را بگیر!

بیا باهم به آن سوی درختان عاشق پیشه ی پاییز برویم و غمهایمان را بر تک تک برگهایشان سیاهه کنیم، و باد سردرگم را صدا زنیم تا بریزاند تمام این تلخیخای سنگین بر برگ نشسته را...

بیا باز هم از عشق بنویسیم...

از صبوری بی پایان قلبهامان...

از سکوت رنجین چشمهامان..

از غربت لحظه های تنهایی...

و از قلمی که هنوز هر لحظه تو را بر کاعذ فریاد میزند!

بیا باز هم از عشق بنویسیم...

کجا بــودي وقتي برات شکستـم             يخ زده بود شـاخه گُل تو دستـــم

کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد            داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات            شبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم            عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم            هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم            نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت           خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد           امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم           سوختم و از غمت خاکستر شدم

                               خنده واسه هميشه از لبـام رفت

                          رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت